Deniz gözlerine baktığımda aşkı gördüğüm… Seni senden habersizce sewdiğim… Hem umudum hem umutsuzluğum… Karanlık gecelerdeki ışığım… çirkine güzellik, anlamsızlığa anlam katanım… İmkansızım!
İmkansızı yaşamak nedir bilirmisin? İmkansızı sevmek… Çölde açan çiçek misali işte… Çölde açan çiçek imkansızmış bilirim… Toprak çiçeğe aşık olsada çiçeğin umurunda bile olmazmış… Dili söyleyemezmiş aşkını ama kalbi haykırırmış hep “seni seviyorum” diye.. Haykırırmış ama ne fayda dil söylemedikten sonra…
Yolda yürürken karşılaştığım sen… Bütün şarkıların anlattığı tek bir kişi var, sen… Durakta bekleyen, dolmuşta oturan, yolda yürüyen, kütüphanede ders çalışan, sırada bekleyen… Hep sen.. Her şeyde her yerde sen varsın işte!
Kalbime sorsalar neler söylerdi o deniz gözlerine…
Seviyorum… sevmenin acı verdiğini, her sevilenin sevilmediğini, imkansızım olduğunu bile bile!!! Rüzgara fısıldıyorum aşkımı, belki bir mucize olurda sesimi duyarsın diye… (alıntıdır---güzel birisinden)
