karamsarlık....

cook cok uzun süredir bir karamsarlık dizisinin başrol oyuncusuyum. Daha önce sevdigim yakınım dediğim kimsemi kaybetmemiştim; sükürler olsun hala kaybetmedim... Ama bir sevdiginin göz göre göre erimesi ölüme gitmesi ve bunun olacagı bilinci ile yasamak insanı kahrediyor... olumlu olmaya calışıyorum elimden geldigince ama bu iş baskalarına öğüt vermekten cok farklı... Düşünmek her gün onu ve onunla gecen günlerini içini kemiriyor.... yapabilecegin hiçbirsey yok.. yaslılık kacınılmaz ve tabi ona baglı hastalıklarda kacınılmaz oluyor... Ama ne yaslanması nede hastalıgı onu sevmemi engelleyemiyor... Çaresiz görüyorsun onu daha fazla yanında olmak yaşlıyken mutlu etmek istiyorsun kırmamak için zorluyorsun her ne kadar bir sürü isteği olsada bazen bu istekler zoruna gitsede... Bazen aglamak istiyorum duruma eger hasta olmasa daha uzun yaşar diyorum ama sadece demekle kalıyorum... Yok yapabilecegim hiçbirsey...Dahası mutlu oluyorum bazen doktor olmadıgıma cünkü dayanamazdım daha cok anlasaydım tahlil sonuclrını gördükce daha da kötüleşen durumuna.. Dahada cok üzülüyorum doktor olmadıgıma acısını azaltabilecek birsey yapamıyorum ve boş boş seyrediyorum... Bazıları soruyor neden hayatı daha mutlu yasamadıgımı bilmiyorlar ki içimde yanan ateşleri ve daha fazla içime kapanmamak için nasıl bir savaş verdiğimi sevdigim öyleyken...onun bir gülüşü beni öyle mutlu ediyor ki onun bir sevinmesi o kadar sevindiriyor ki beni... Dahası gençligin verdiği heyecanla ona nasıl kötü davrandıgımı düşünüyorum.. hep sevmiştim ve hiç vazgecmemiştim ama gençlikle kotu karsılık veriyordum ve simdi hatırladıkca o cvplerımı kendimi affetmiyorum umarım o affetmiştir... simdi o uzulmesin diye cvp vermemeye o kadar özen gösteriyorum ki aradaki farklı gördükce durumun lötülügünü anlıyorum... Ne zaman daha dayanıklı olabilirm ki ona... Ne zaman daha güçlü olurum ki ...O küçüklüğün kahramanı...Umarım hersey cok güzel olacak ama bu sözler bir ruya bile olamayacak kadar safca ki...çok çok uzuluyorum ve bu evin onsuz onun konusmaları olmadan ne kadarda boş olacagını umutsuzca görüyorum... hiçbişey yerini tutmayacak hiçbirsey onlu yaptıklarııımz gibi olmayacak..gerci çileden cok da vaktimiz olmadı ama yinede yaptıklarımız cok anlamlı olarak anılarımızda yaşayacak...ona sevgimi hiçbir zaman tam olarak gösteremesemde canım kadar sevdiğim babam bu yazımın başkahramanı...sevmeye devam edecegim seni hep ve umarım bırakıp gitmezsin bizi; bunu senin acı cektigini görerek sölesemde, sensizliği içim acısa bile düşünemiyorum...